تاریخچه بستنی به هزاران سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که انسان‌ها برای خنک کردن نوشیدنی‌ها و تهیه خوراکی‌های شیرین از برف و یخ طبیعی استفاده می‌کردند. در ایران باستان، با ساخت یخ‌خانه‌ها، برف زمستانی را ذخیره می‌کردند و آن را با گلاب، عسل و میوه ترکیب می‌کردند؛ دسرهایی که شباهت زیادی به فالوده امروزی داشت. در چین و سپس در روم باستان نیز ترکیب برف با میوه‌ها و شربت‌ها رایج بود و حتی نقل شده است که امپراتور نرون دستور می‌داد از کوهستان برایش برف بیاورند تا با عسل و آب‌میوه مخلوط کند.

در قرون وسطی، دانش تهیه دسرهای یخی از شرق به اروپا منتقل شد و در دوره رنسانس در ایتالیا تکامل یافت. ایتالیایی‌ها با افزودن شیر و شکر به این ترکیبات، شکل اولیه بستنی خامه‌ای را به وجود آوردند. این دسر به‌تدریج وارد دربارهای فرانسه و سایر کشورهای اروپایی شد و به عنوان خوراکی لوکس شناخته می‌شد. در قرن هفدهم و هجدهم، با ساخت ابزارهای دستی هم‌زدن و انجماد، تهیه بستنی آسان‌تر شد و محبوبیت آن افزایش یافت.

با آغاز انقلاب صنعتی و اختراع دستگاه‌های سردکننده مکانیکی در قرن نوزدهم، تولید بستنی وارد مرحله‌ای تازه شد. دیگر بستنی محدود به اشراف نبود و به خوراکی محبوب عموم مردم تبدیل شد. در قرن بیستم، با پیشرفت صنعت غذایی، انواع مختلف بستنی مانند قیفی، چوبی و بسته‌بندی‌شده به بازار آمدند و این دسر خنک به یکی از پرطرفدارترین خوراکی‌های جهان تبدیل شد؛ جایگاهی که تا امروز نیز حفظ کرده است.